27-08-11

Schone en het beest

Ik was laatst op Schiphol, beter gezegd, lag in Schiphol, diep doorgezakt in – hoe kan het ook anders – een knaloranje zetel, wachtend op mijn vlucht naar Varadero. Een uitgelezen plek om er de mensen te observeren, tussen haakjes, één van mijn geliefkoosde bezigheden.

Airhostessen in blauwe pakjes en op hoge hakken schreiden statig voorbij, zelfbewuste houding, een beetje chiqué, richting één of andere gate. Erfenis van een periode toen enkel de beau monde gebruik maakte van het luchtruim. De meute wijkt voor het niets of niemand ontziend konvooi trolleys waar nog net niet de walm van taxfree parfums uit opstijgt . Het verbaast me vast te stellen dat KLM zich geen moer aantrekt van het domme blondjes syndroom. Op een verdwaald exemplaar na zijn alle KLM hostessen Arisch groot en blond. Toegegeven, doorgaans knappe slanke exemplaren – soms wat hautain -  hier en daar een minder geslaagde creatie die het blijkbaar strakke en strenge lastencohier van het bedrijf heeft weten te omzeilen.

Dat brengt mij naadloos bij mijn volgende vaststelling : er lopen heel wat lelijke mensen rond op onze wereld. Of, hij die de knopkes van de mensheid bedient heeft geregeld een stuk in zijn kraag of is een onbekwame pummel die er in slaagt mensen levenslang op te zadelen met de meest uiteenlopende wanverhoudingen en misplaatste uitstulpingen. Nog erger vind ik het feit dat sommigen hun ongunstig lot gaan benadrukken door een lompe houding of niet beseffen dat het hoogst tijd is om de inhoud van hun kleerkast te seponeren.

Kom alsjeblieft niet janken met het cliché ‘schoonheid zit van binnen’. Ik heb nog geen enkele chirurg horen zeggen ‘hoe schoon het daar van binnen wel is’. Er bestaat zelfs een facebookgroep ‘alleen lelijke mensen zeggen dat den binnenkant telt’ (42 leden).  Ik was al bang dat het onderwerp niet belangrijk genoeg was. Of wat vind je van deze : ‘ik loop graag naast lelijke mensen, zo lijk ik mooier’ (84 leden).

Ik vind dat er dringend werk moet gemaakt worden van de opleiding van zij die de machine van moeder natuur bedienen. Gezeik in de aard van ‘karakter is belangrijk’ vind ik larie. Wat interesseert mij in hemelsnaam het karakter van een vrouw, behalve dat van mijn eigen vrouw uiteraard. Liever een mooie feeks dan moeder Theresa. Versta me niet verkeerd. Ik heb niks tegen moeders Theresa maar ik sta niet afwijzend tegenover vrouwelijk schoon en moeders Theresa is niet onmiddellijk de vrouwen waarvoor je als man bruusk je hoofd voor omdraait. Het beste zou natuurlijk zijn dat ik niet op iemands uiterlijk zou letten. Echter ben ik genetisch zo geprogrammeerd dat ik dat wel doe.

De aandachtige lezer zal inmiddels reeds begrepen hebben dat het mij geen moer interesseert hoe mijn mannelijk medemens er uit ziet. Neen, loop jij maar rustig rond met je hangbuik en je wallen onder je ogen. Draag maar rustig verder je FC Barcelona shirt, je sandalen en je witte sokken, je afgezakte jeansbroek die je bilspleet openbaart. Je haren in je oren en neusgaten, het kerkhof in je mond interesseert me geen flikker, veroorzaakt ten hoogste een meewarige glimlach. 

Ik verwijt je niks maar  misschien dat in de toekomst gratis plastische operaties mogelijk worden voor iedereen die onder een kritische schoonheidsindex scoort. Het leven en de mens is imperfect en zal dat nog lang blijven. In haar gepolueerde maatschappij is schoonheid het enige lichtpunt. En voor zij die met een probleem zitten, schone en het beest bewijst dat er hoop is

Twaalf uur later landt het vliegtuig in Cuba. Benieuwd of ze hier mensen met verstand aan de knopkes van de mensenmakenmachine hebben gezet. Eerste vlugge vaststelling en pluspunt : Cubanen dragen geen sokken.

23 april 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

17:56 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning, Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-06-11

Cuba 15 jaar later

Toen ik midden de jaren negentig terugkwam van Cuba, zei ik tegen ieder die het horen wilde: ‘als je ooit nog van plan zou zijn om Cuba te bezoeken, doe het dan nu want eens Fidel er mee kapt krijgen de Amerikanen vrij spel en is alles om zeep’. Cynische figuurlijkheid want in Cuba was op dat moment helemaal geen zeep te vinden.

 

April 2011. Vijftien jaar later, mijn ArkeFly (goedkoop en comfortabel, al zeggen ze het zelf; je hoeft nog net niks extra te betalen voor zuurstofmasker en reddingsvest onder je stoel) vliegtuig landt veilig en wel in Varadero. Ik wou Helga Cuba laten zien vooraleer het te laat was …

 

Fidel besloot de  perestrojka aan zich voorbij te laten gaan en Cuba bleef verweesd achter, gekloot door Amerika en door bijna de rest van de wereld, opgezadeld met Russische antiek in de breedste zin van de betekenis.

 

Na Fidel kwam Raoul en vijftien jaar later hebben ze opnieuw zeep. Niet veel en ze ruikt naar Chinese lotus, maar ze hebben er. Toch blijft het een populair bedelobject. ‘Sabon’ en een wrijfbeweging op de voorarm. Macht der gewoonte waarschijnlijk. Is er wat veranderd behalve het feit dat de vrouwen er niet langer de was hoeven te doen met een papje van de agave wat dan weer voor brandwonden zorgde aan hun handen ? In Havana zijn de camello bussen verdwenen. De dollar hebben ze ingeruild voor de cuc, de peso convertible. De Lokorolo fluit nog steeds zijn liedje. Ché zie je nog op alle hoeken van de straat. Cuba Libre is nog steeds op basis van rum en cola. Hemingway maakt nog altijd reclame voor daiquiri en mojito. Hier rijden meer Amerikaanse oldtimers rond dan waar ook. Je vraagt je af waar ze ze blijven halen.

 

De Buena Vista Social Club levert nog steeds de sound in Havana. Hun stek hebben ze nog altijd aan de Plaza Vieja. Het ouwe mannetje zingt er nog altijd over zijn tandloze obesitastante, één van de laatsten die de sigaren rolde over haar enorme vlezige dijen. Het zal jouw sigaar maar zijn. Tussen haakjes, Cohiba, Montechristo en Romeo y Julieta zijn nog steeds de sigaren die het doen.

 

De kogelgaten in de muren van de Moncada kazerne in Santiago de Cuba zijn nep maar dat waren ze vijftien jaar terug ook al. In de Valle de los Ingenios aan de voet van de Sierra de l’Escambray galopperen de boeren nog steeds op hun kleine snelle paardjes, strohoed en machette aan de riem inclusief.

 

In Cienfuegos is de charismatische Maria del Carmen Iznaga Guillén – die beweert dat ze de nicht is van de bekende Cubaanse dichter Nicolàs Guillén - nog steeds een attractie. Deze plaatselijke diva – wiens leeftijd een groot geheim is – de kruising tussen Josephine Baker en La Esterella beiden zaliger – krijst nog steeds haar liedjes in het Palacio del Valle. Ze slaat nog altijd – af en toe herkenbare flarden – muziek op de vleugelpiano die voor het laatst gestemd werd toen Fidel Castro nog op de lagere school zat.

 

De Cubaan is nog steeds volgzaam en gedisciplineerd. Waar stopt men in hemelsnaam steevast voor een onbewaakte spoorwegovergang, louter en alleen omdat er een verroest bord met PARE staat, wetende dat daar in jaren geen trein meer voorbijkwam.

 

Bimbo’s heten hier mango’s maar je ziet nog steeds geen smsende en gsmende jongeren. Ze praten nog rechtstreeks met elkaar. Hun iPod heeft nog de vorm van een transistorradio. Voordeel: iedereen kan meeluisteren en zo’n ding stop je zo maar niet in je oren

 

Maar David blijft vechten. Het cordon sanitair vertoont barsten. Er is ruimte voor individueel initiatief. Casa particular en paladar deden hun intrede. De vroegere staatswinkels waar bijna niks te krijgen was en is, kregen concurentie. Kapitalisme binnen het socialisme. Marx draait zich om. Raoul belooft nog meer veranderingen. De Cubaan gelooft hem maar zegt ‘verémos’, we zullen zien.

 

Cuba op een steenworp van onbeperkt internet, twitter en facebook. Hoe breng je een Cubaan aan het verstand dat dit niks te maken heeft met verandering. Dus als je ooit nog van plan bent om Cuba te bezoeken, doe het dan nu.

 

08:45 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning, Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |