22-02-12

Een tongpiercing of mag het iets meer zijn?

tongpiercing.jpgPiercings en tatoeages zitten in de lift. Tong, neus, oor, wenkbrauw, tepel, penis, eikel,vagina, clitoris. Allemaal moeten ze er aan geloven. Geen enkele plaats op de menselijke corpus is nog veilig. Maar waarom? Omdat het mooi of stoer staat, omdat het geil voelt of omdat je er gegarandeerd je ouders mee op stang kan jagen? Toen ik jong was, waren tatoeages en piercings iets voor zuipende matrozen, overjaarse rambo’s en vrijgevochten manwijven. De huidige opmars merken we vooral op jonge lijven. Tja, je onderscheiden van de grote grijze massa is een fenomeen van alle tijden. Uit nogal wat zogezegde wetenschappelijke studies naar al dat geprik en gesteek blijkt dat de jeugd van tegenwoordig ze vooral ziet als versiering. Over het esthetische kunnen we ongetwijfeld zonder problemen een uurtje discuteren. Laat ons niet te veel zeuren over mogelijkse neveneffecten: buitengewone roodheid, bloeding, jeuk, zwellingen, verandering van huidskleur. Dit zijn meestal maar simpele tekenen van overgevoeligheid of allergische reacties. Niks om je zorgen over te maken. Geef toe, een etterende piercing staat toch leuk op een feestje. Wat gezegd van mensen die menen hun intieme delen te moeten laten versieren met een ringetje of een bolletje. Vergeet niet dat daar dan wat scheerwerk aan te pas moet komen, want anders zie je ding amper zitten natuurlijk.

Vandaag de dag zijn er steeds minder mensen die zonder heftig gepiep door de metaaldetector op de luchthaven kunnen lopen. Normaliter heb je dan weinig problemen met een tongpiercing. Even je schaamtegevoel aan de kant en je lap uitsteken. Als de piercing ergens in de onderste regionen zit wordt het een ander verhaal. De jeugd weet beter en er blijken nogal wat andere elementen een rol te spelen.

Zo’n zinnenprikkelende tongpiercing zou het seksleven die extra dimensie geven waar menig sterveling dringend aan toe is. Nu we toch over seksleven bezig zijn: een bolleke tegen een bolleke lijkt me geen probleem. Een bolleke tegen een ringetje, dat is naar mijn bescheiden mening toch om pijnlijke problemen vragen? Of zie ik het verkeerd? Met zo één kleine bolletje in het midden van de tong, daar kan ik nog mee leven. Vloeibaar voedsel en tijdelijk een dikke tong, het zal mij worst wezen. Echter, zo’n wat ze in vaktermen noemen 'multiple centre-tongue piercing', waar een halve hamburger blijft aan hangen, kan niet op mijn sympathie rekenen.

Piercings zijn niks nieuw en raar dat vandaag de dag zo’n dingetje in je vagina of op je penis de driften zou opwekken daar waar vroeger piercings door de voorhuid van de penis of door de binnenste en buitenste schaamlippen van een vrouw, eenvoudige en doeltreffende methoden waren om vreemd gaan te voorkomen. t'Is hoe je bekijkt. Tijden veranderen, zeden blijkbaar niet.

 

16:25 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-02-12

op een bedje van brandend maagzuur

Cojones.jpgKlinkt de uitspraak “wat hebben we geleerd vandaag?” u bekend in de oren? Tegenwoordig kan je je tv niet meer aanzetten of er is wel één of ander kookprogramma bezig. Het lijkt of vandaag de dag de helft van het land behoefte heeft om met kookpotten te rammelen en daarbij visuele steun nodig heeft van één of andere keukengoeroe. Kookboeken vliegen de deur uit. Koks worden beroemdheden of proberen het althans te worden.

Kookprogramma’s zijn in. Uitgebluste acteurs gaan op zoek naar Michelinsterren. Zangcarrières ruimen plaats voor kookcarrières. Leslzy-Ann Poppe die uitlegt hoe voeding je schoonheid kan beïnvloeden... Hallo? De culinaire wereld kent duidelijk geen schaamtegevoel meer. Kent u ook die programma’s waar een groepje vier of vijf idioten voor elkaar kookt en gans het land in hun keuken en slaapkamer laat kijken? Culinair voyeurisme noem ik dat. Om van te kotsen.

Het lijkt er op dat kookprogramma’s een nieuwe vorm van porno zijn geworden. Ik die dacht dat eten er was om ons te voeden heb het duidelijk verkeerd voor. Koken is geëvolueerd naar een zoektocht om het genotcentrum te prikkelen: op een bedje van dit, met een wolkje van dat. Culinaire hoogstandjes? Welke standjes zegt u? Kooktelevisie heeft één voordeel: het kan geen kwaad als je in slaap valt. Als je terug wakker wordt, heb je geen spannende ontknoping gemist,

Geef toe, sommige kookprogramma’s op zich zorgen tegenwoordig voor oprispingen. Een salade van batjauw en cassave met komro komro tapoe asing, cassavechips, gefrituurd brood en een dressing van tomaten met bosui. Als je steeds vreemdere recepten met de meest exotische ingrediënten in elkaar flanselt, dan kan het wel eens mis gaan. Ooit gehoord van ‘Animelles à la crème”? Waarschijnlijk niet. Het water loopt je misschien wel in de mond als je dit gerecht op de menukaart ziet staan. Ik garandeer u, als u ontdekt wat u uiteindelijk heeft binnen gespeeld, brandend maagzuur verzekerd.

13:19 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-02-12

de haan en de klarinet

De zon schijnt loodzwaar boven het oude Havana. Ik loop vanaf de Plaza Vieja een zijstraat in. Ik spring op wanneer een oldtimer Chevrolet plots luid toeterend de hoek om komt. De roestige bak scheurt rakelings langs me door. Even verder zit een oude man met gebogen rug op de drempel van een keurige kleine woning. Hij draagt een vaal verschoten hoedje. Enkele zweetdruppels parelen op zijn doorgroefde voorhoofd. Voor hem staat een grote tenen mand. Hij wenkt me. Ik doe aarzelend enkele stappen in zijn richting. Met zijn ene hand tilt hij de mand even op en met de andere grijpt hij onder het ding en haalt er vliegensvlug een kleurrijke haan van onder. Hij plaatst het dier op zijn knieën. Verweerde handen strelen door de prachtige pluimen van de haan. De oude man kijkt me aan en wijst met gekromde vinger naar het fototoestel dat ik in mijn hand houdt. Ik neem mijn toestel. Vliegensvlug plaatst de man het dier op zijn hoofd en poseert glimlachend voor de lens. Ik neem snel enkele foto’s.
Ik stop mijn toestel weg en geef hem enkele peso’s. De man steekt de haan opnieuw onder de mand. Op dat ogenblik merkt ik de klarinet die naast hem op drempel ligt. Ik probeer een gesprek aan te knopen, maar hij kijkt me onbegrijpend aan. Hij zegt enkele woorden die ik op mijn beurt niet versta. Ik wijs op de klarinet naast hem. Hij schudt het hoofd en kijkt weg. Schoorvoetend komt een jongetje dichter bij. Ik schat hem een jaar of tien. Het ventje heeft mooie zwarte haren en diepdonkere ogen. Hij zegt enkele woorden tegen de oude man en gaat naast hem op de drempel zitten . Hij grijpt een verweerde hand vast. De jongen spreekt wel Engels en de oude man blijkt zijn opa te zijn. Ik vraag hem of zijn opa voor ons op zijn klarinet wil spelen. Het jongetje wisselt enkele woorden met de man in het Spaans. De oude man schudt met het hoofd en ik merk dat zijn ogen vochtig zijn.
“Opa heeft reuma”, zegt het ventje, “vroeger speelde hij alle dagen in de Buena Vista Social Club, daar op de hoek van het plein. Hij was de beste en had heel veel succes. Maar …” Het ventje keek met medelijden naar de oude man die met betraande ogen wezenloos voor zich uit kijkt.
“Vraag hem dat hij toch nog eens probeert,” antwoord ik.
Het ventje prevelt enkele woorden. De oude man grijpt naar het instrument naast zich. Hij plaatst aarzelend de klarinet aan zijn lippen. Na enkele ogenblikken stilte weerklonken stotterend de eerste klanken van Chan Chan, één van de meest gekende Cubaanse songs. Verweerde kromme vingers bespelen haperend de toetsen van de klarinet. Het jongetje kijkt bewonderend en lacht. Het is de mooiste versie welke ik ooit van het liedje heb gehoord.

13:46 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning, Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |