05-03-12

Boerka of zonnebril

zonnebril boerka.jpgDe lente komt eraan, al zal het niet voor vandaag zijn als ik een blik werp door het raam. Lang leve de lente. Opwaaiende korte zomerjurkjes, strakke topjes, pronte borstjes die vrolijk de wereld inkijken, loshangend haar, naaldhakjes en zonnebrillen. Eén probleem, ik haat zonnebrillen… als er geen zon is. Waarom je leuke snoet verbergen achter een joekel van een bril wanneer de zon niet schijnt.
“U vindt het cool”, zegt u. Inderdaad cool, ijzige westenwind, drie graden koud, donkere wolken en de ene regenvlaag na de andere. Inderdaad, niet cool maar supercool.
“Ik zie er zelfverzekerder uit met een zonnebril op en een stuk afstandelijker.” Tja, lijkt me aanvaardbare uitleg maar je kunt als vrouw, domme mannen ook gewoon negeren. Je hebt daar geen zonnebril voor nodig.
“Mijn zonnebril is zo groot dat iedereen wel naar mij moet kijken en achter mijn verduisterde glazen geniet ik daar van, want heel stiekem geil ik op aandacht.”
Deze versie geloof ik.
Je draagt toch geen BH als je geen borsten hebt. Oeps, mis, ander onderwerp, slechte vergelijking. Opnieuw voor mij. Je draagt toch ook geen paraplu als het niet regent. Waarom dragen mensen dan in hemelsnaam een zonnebril als de zon niet schijnt? Het meest ergerlijke vind ik mensen die hun zonnebril niet eens afzetten zetten als je er mee wil praten. Je kan ze niet eens in de ogen kijken.
Net zo min als u een onbekende vrouw kunt vragen of ze ter kennismaking even onder haar boerka wil uitkomen, kunt u aan een onbekende met wie u in gesprek raakt vragen om zijn of haar zonnebril af te zetten.
Akkoord er zijn mensen voor wie een zonnebril op geregelde tijdstippen goed van pas komt, ook al schijnt de zon niet. Voor mijn vriend Peter bijvoorbeeld die de zondagmorgen, met een stoppelbaard en ongewassen haar, zijn kater probeert te verbergen achter een grote zwarte zonnebril. Of voor Margriet, de buurvrouw van twee verder, die voor de zoveelste keer over de kat is gestruikeld en daarbij met haar hoofd tegen de deur heeft gestoten die net op dat ogenblik open waaide door de wind. Althans dat is de versie van Herman, haar vent die haar ieder jaar een nieuwe zonnebril koopt voor haar verjaardag.
Of misschien toch maar de boerka vervangen door een grote zonnebril.

15:27 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-03-12

Bodypaint, met melk en suiker graag

bodypaint.jpg

 

 

 

 

 

Marie, de koffiedame op het bedrijf, heeft duidelijk haar pedalen verloren. Marie was jaren lang een onopvallende grijze muis. Alhoewel, met haar honderd en tien kilo’s ruw gewogen kan men bezwaarlijk van een muis spreken. Het mens heeft weinig geluk gehad in haar leven. Ze had twee dochters, Liselotte en Sophie. Liselotte was niet knap en ook niet lelijk. Toen ze zestien was had ze al een flinke boezem en een spleetje tussen haar tanden. Die boezem had ze van haar moeder. Ze wond de mannen rond haar vinger en van dat laatste heeft ze uiteindelijk haar beroep gemaakt. Het laatste dat Marie van Liselotte hoorde was dat ze werkte in een bar in Parijs. Sophie was twaalf toe ze met haar fietsje in het dorp overreden werd door mijnheer pastoor. Mijnheer pastoor verklaarde dat hij verblind was door de laaghangende zon wat door niemand geloofd werd omdat het ongeval zich voordeed om twaalf uur ’s middags. Wat wel door iedereen geloofd werd is dat mijnheer pastoor even voordien in de Lustige Pekker, de enige resterende herberg in ’t dorp, na de hoogmis, zeven jenevers naar binnen gekapt had. Mijnheer pastoor werd niet vervolgd. Geef toe, er zijn pastoors die ergere dingen gedaan hebben. Hij werd overgeplaatst naar een parochie ver in de Limburg en een maand lag er een brief in de bus met verontschuldigingen van het Vatikaan. Daarmee was de kerkelijke kous af.
Marie was van de oude stempel al vond ze zelf van niet omdat ze thuis graag met haar borsten bloot rond liep. Een overblijfsel uit haar flower power periode van in de jaren zestig en onmiskenbaar beïnvloed door het Woodstock concert waar het “borsten bloot syndroom” werden uitgevonden. Dat Marie thuis met de borsten bloot rond liep was een publiek geheim.
Vorig jaar kwam Marcel, haar man te overlijden. Hij brak zijn nek toen hij Kamiel, hun papegaai, uit de dakgoot wou halen. Kamiel hadden ze geërfd van haar ouders. Het beest had dus een respectabele leeftijd en kon twee woorden zeggen: “blote borsten”. Marie verdacht hun buurman Jef van de sabotage van de ladder. Jef heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij verliefd was op de borsten van Marie. Gluren bij de buren, dat deed Jef gegarandeerd als Marie topless in haar tuin lag te zonnen. Toen hij de dag na de begrafenis van Marcel voor de zoveelste keer een poging ondernam om Marie’s hart te veroveren – of althans datgene wat haar hart in de weg zat – gaf ze hem een lel in zijn edele delen, zo hard dat hij de daaropvolgende weken enkele octaven hoger zong.
Na de dood van Marcel kwam ze alleen te staan en besloot ze haar leven drastisch te veranderen. Ze verkocht de stacaravan in Blankenberge en kocht met de opbrengst honderd krasloten van de Nationale Loterij. Ze had geluk, niet genoeg geluk om de rest van haar leven te kunnen rentenieren, maar voldoende om een jaar verlof zonder wedde te kunnen nemen. Met haar beste vriendin trok ze voor een maand naar Benidorm. Toen beiden verliefd werden op dezelfde Engelse weduwnaar zat het spel op de wagen. De vriendschap was uit en Marie besloot een cruise rond de wereld te maken. Aan boord van het luxe schip werd ze verliefd op Ricardo, een dekmatroos van Siciliaanse afkomst die beweerde een neef te zijn van Adamo. Hij sprak een paar woorden Nederlands. In ieder geval voldoende om Marie’s borsten in te palmen. Lang heeft hun geluk niet geduurd. Tijdens een geweldige storm ter hoogte van de Kaap de Goede Hoop sloeg Ricardo overboord. Je ziet, Marie was voor het ongeluk geboren.
Toen ze enkele weken terug thuis was, begon ze zich stierlijk te vervelen. Marie had geen hobby en haar beste vriendin woonde nu in Londen, ja diezelfde van Benidorm. Toen ze bij de kapper in enkele magazines bladerde werd haar aandacht getrokken door een artikel over bodypaint. “Dat is het”, dacht Marie, “dat is iets voor mij”. Ze zocht wat meer informatie via internet en kwam terecht op een site “bodypaintmodellen gezocht”. ’s Anderdaags trok ze naar het opgegeven adres en een uur later liet ze zich gewillig beschilderen. Nog een uurtje later liepen er blauwe kikkers over haar borsten, stond er een tijgerkop op haar rug en slingerde een python zich rond haar dijen. Dat vond ze geweldig. Marie hield van dieren. Sinds die dag liep ze niet alleen met haar borsten bloot.
Toen ze op maandag laatstleden terug op het werk verscheen en met haar koffieronde startte, had niemand onmiddellijk in de gaten dat de kop van het nijlpaard geen print was op haar truitje. Vooral de plaatsing van de ogen van het dier was perfect geslaagd.

19:56 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-03-12

Van smartphone tot plasmascherm, één vingerknip

smartphone.jpg

 

 

 

 

 

Tijdens congressen, op seminaries en zelfs tijdens vergaderingen zie je steeds meer mensen die drukker bezig zijn met hun smartphone dan met wat er om zich heen gebeurt. Komt daarbij dat waar de doorsnee puber dit snel en onopvallend kan, je vaak volwassenen ziet die de telefoon met gestrekte armen op leesafstand houden en zich vervolgens minutenlang verliezen in de complexiteit van hun toestel. De spreker staat er bij en kijkt er naar. Achter hem streamen de tweets over het grote plasmascherm. De smartphone als hoogwaardige technologie in iedere broekzak of tas, “broekzaktechnologie”.
Scholen staan doorgaans erg negatief tegenover het gebruik van diezelfde smartphones. Facebook en Twitter zijn vijand nummer één geworden van het onderwijzend personeel. De docent heeft een verschrikkelijke angst om op YouTube te belanden.
Maar waarom hebben wij zo’n behoefte aan die machientjes die zich hebben ontpopt tot monstertjes die iedere gezellige conversatie de mist in helpen? Waarom gaan wij zo ver om ons privé leven zo maar te grabbel te gooien en zelfs het plasmascherm van onze buren gebruiken om onze primaire behoeften kenbaar te maken?
Een grabbel uit wat ik laatst allemaal las tijdens een zapbeurt op het grote scherm:
“Ik ben Jan en zoek een nieuw lief, liefst één die werkt maar niet op de zenuwen.”
“Als elke druppel zou zeggen "ik hou van jou",dan zou het de hele dag regenen. Je allerliefste boeleke.”
“Een vogel kan niet zonder vleugels... een ijsbeer kan niet zonder kou en ik... ik kan niet zonder jou.”
Sociale netwerken. Akkoord maar te veel sociaal kan een mens niet aan, dat kan alleen een idioot. De rest heeft ook nog andere dingen te doen. Broekzaktechnologie of broekzakidiotie? Zegt u het maar.

13:52 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |