21-04-12

voetbaltrainers en koeienvlaaien

koeienvlaai.jpgMen zegt dat een voetcoach in een maatpak beter presteert dan een coach in een trainingspak. Want spelers zouden beter luisteren naar een stropdas langs de zijlijn. Spelers zouden de tactische inzichten van een trainer hoger inschatten als hij een deftig pak draagt. Beweren dat spelers beter zouden luisteren naar een maatpakfiguur lijkt mij regelrechte onzin. De stropdascoach straalt meer tactische kennis uit. Larie en apekool als je het mij vraagt.
Nochtans, je ziet ze meer en meer verschijnen in de dug-outs: maatpak om de heupen, lakschoentjes aan de voeten, dasje in de clubkleuren en ernstige blik waarvan men uit gaat dat ie respect afdwingt. Geen blijk van emoties behalve wanneer het scoren van een doelpunt het aantal nullen op de eigen bankrekening flink doet stijgen. Wat is er mis met het trainingspak? Waarom moeten ze nu zo nodig gaan paraderen als parvenu’s, weggelopen van de één of andere Italiaanse catwalk?
Als ik ze zo bezig zie moet ik soms denken aan Roger, een voetbaltrainer uit het dorp in mijn jeugdjaren. Hij woonde alleen, in een klein armtierig huisje aan de rand van het dorp. Hij was vrijgezel, had genoeg aan zijn kippen, zijn geiten en zijn voetbalploegje. Roger droeg geen maatpak. Roger had geen maatpak. Hij had enkel een trainingspak, zo’n loszittend slobberend ding met gaten aan de ellebogen en groene vegen op de knieën. God weet waar hij het pak vandaan had.
Roger had geen voetbalschoenen. Hij had enkel rubberen laarzen. Die kwamen hem goed van pas. We speelden op een terrein waar door de week de koeien op graasden. Het was Roger die de koeien van de weide haalde en het was Roger die met een oude verroeste schop de vlaaien van het veld verwijderde. Met zijn lange grijze baard leek hij eerder op Sinterklaas dan op een voetbalcoach. Roger zette de koffie en Roger stond achter de toog van de kantine.
Eén keer verscheen Roger met een wit hemd en een rode das op het veld. Het hemd was een paar maten te groot. Op de boorden van het hemd stond in zwarte letters eigenhandig geschreven: café Centrum, de naam van ons clublokaal. Ons ploegje bengelde veelal aan de staart van de rangschikking maar dat had niks te maken met de trainerscapaciteiten van Roger.

15:42 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-03-12

Lentedate, schaamhaar, testosteron en nailpolish

nailpolish.jpg
Ze had gelezen dat de mannen extra geil zijn in de lente. Volgens wetenschappers zijn het de hormonen, maar de geleerden weten dit voornamelijk van geile muizen, dus plaats voor de korrel zout. Feit is dat ze die dag gemerkt had dat haar wiegende heupen, zonder schroom verpakt in een kort rokje zorgde voor de nodige golven testosteron in de mannenbroeken. Bijgevolg tijd om het ijzer te smeden wanneer het heet is, dacht ze.
Nog een uur voordat haar date kwam. Dat betekende dat ze één uur de tijd had om een zwetend, verfrommelde secretaresse met een leeg hoofd om te toveren naar een verleidelijke seksgodin. Nu, voor wat hoort wat en de doorsnee man heeft er geen flauw vermoeden van dat een avond goeie seks heel wat voorbereidend werk met zich meebrengt. Het begon al met het dilemma van het schaamhaar.
Ze ging er van uit dat je als vrouw compleet glad geschoren dient te zijn. Bijgevolg ging ze zichzelf enthousiast te lijf met een scheermesje. Ze probeerde een hartje, wat mislukte. De bliksemschicht werd ook een flop. Bleef er nog wat over voor een streepje maar het Hitler-snorretje vond ze ook maar niks. Uiteindelijk ging ze voor kaal, want voor andere opties restte er onvoldoende basismateriaal. Kaal met rode bultjes. Ze bekeek bedenkelijk het hele gebied. Ze besloot de bruine blush te laten zitten nadat het spul bij een vorige gelegenheid een avondje flinke jeuk had opgeleverd. Vandaag moest rood gespikkeld dan maar aantrekkelijk zijn.
Drie kwartier later rende ze zenuwachtig half naakt de kamer rond, met opgetrokken tenen omwille van de drogende nailpolish, blazend op de vingernageltjes om diezelfde nailpolish wat vlugger te laten drogen. Ze wrong zich in strak sexy jurkje dat ze nauwelijks over de heupen getrokken kreeg. Ze hoopte dat hij zou snappen dat het jurkje alleen over het hoofd kan worden uitgetrokken. De mogelijkheid dat hij het van haar lijf zou scheuren leek haar een aantrekkelijke gedachte ware het niet dat het prulletje meer dan honderd euro had gekost. Ze spoot zichzelf onder met parfum, poetste nog even haar tanden en wachtte op haar date.
Die avond had ik autopech. Ze was flink ontgoocheld toen ik haar belde dat ik niet kon komen. Sneu voor haar maar anderzijds, ik hou niet zo van rooie bultjes.

06:33 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-03-12

Zeg niet te gauw

 

Zeg niet te gauw.jpg

 

Ik zat laatst bij een vriendin van me in de auto. Ik zweer het je, ik ben mijn hele leven nog nooit zo bang geweest. De hele rit lang heb ik met mijn klamme linkerhand angstig de handrem omklemd en met de rechter de hendel boven mijn hoofd. Het was alsof ik ongevraagd het lijdend voorwerp was geworden in een slechte gameplay. Verkeersborden werden volledig genegeerd, bochten en medeweggebruikers zonder pardon afgesneden en kinderfietsjes achteloos met de ruitenwissers van de voorruit geveegd. En het ergste van dit alles was dat mevrouw deed alsof er niets aan de hand was.

Ik weet dat het genetisch bepaald is, dat jullie geen ruimtelijk inzicht hebben en geen zin voor oriëntatie. Waarom besturen jullie dan een auto als een demente hamster in september? Diep van binnen weten jullie ook wel dat ik gelijk heb.

Onderzoek naar verkeersongevallen lijkt mijn bevindingen over het rijgedrag van de vrouw te ontkrachten. Mannen blijken vaker een auto-ongeluk te hebben dan vrouwen. Maar wat blijkt: van de ongelukken die wij mannen hebben zijn in drie van de vier gevallen veroorzaakt door een vrouw. Ja, maar dat vermelden ze er dan niet bij..

Een simpel voorbeeld: een vrouw voegt al lippenstiftend haar Fiatje tegen 70 kilometer per uur in op de autosnelweg, terwijl het andere verkeer tegen 120 kilometer en meer per uur voorbij raast. Een achteropkomende mannelijke bestuurder ziet het gebeuren, maar gelukkig voor haar heeft hij als man zijnde fenomenaal goede reflexen. Om het Fiatje te ontwijken stuurt hij daarom zonder aarzeling zijn dure bolide als een Duitse Stuka richting middenberm, de vangrail in. Koekenbak. Explosies, afgerukte ledematen en nog meer van dit alles. Bloed overal. De vrouw in kwestie heeft van dit treurige spektakel echter niks gemerkt, bergt haar lippenstift op, zet de radio wat harder en rijdt rustig door. ’s Anderdaags in de krant: om een tot nu toe ongekende reden verloor de bestuurder de controle over de auto…

 

10:01 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |