07-05-12

beestenboel

beestenboel 3.jpgIn de roedel liepen ze kris kras door elkaar, sommigen waggelden, anderen doken in het kruis, hingen grommend aan broekspijpen en sprongen met hun bemodderde poten tegen toevallige voorbijgangers op. Vettige haren verstopten een wazige glazen blik. De meesten stonken fel uit hun bek. Het alfa mannetje duwde grommend enkele groezelige exemplaren opzij die verschrikt uiteen stoven. Hij kijkt met rooddoorlopen ogen naar zijn testosteronzwetende achterban. Een zwalpend exemplaar dat tegen hem aan liep gaf hij gewoon een flinke dreun op zijn smoel. Daarna liep hij naar de muur, deed een plasje en sloeg vervolgens driemaal hard met de vuisten op de borst terwijl de zeik tussen zijn achterpoten een weg zocht tussen de keien. Hij nam tevreden iets dat op een banaantje leek. Eéntje uit zijn achterban zakte langzaam door zijn poten. Het leek alsof hij snuffelde aan de natte plek op de grond. Hij keek dwaas grijnzend naar het alfa mannetje.

Een eind verder struikelde een vies onverzorgd mannetje over een achtergelaten, lege bierbak. Glas rinkelt. Het groezelig dier sprong luid grommend op wanneer hij met zijn poot in een scherf van een kapotte bierfles trapte. Hij wreef zijn bloedende poot aan de vacht van het exemplaar naast hem. Deze liep geschrokken weg.

De roedel begon ritmisch te wauwelen, steeds luider. Plots bemerkte het alfa mannetje in de verte iets dat hem niet aanstond. Rauwe oerkreten overstegen het dreunen van de roedel. De leider stak zijn poot hoog in de lucht. Even dacht ik een omhooggestoken middenvinger te zien. In de verte klonk wat geblaf. De roedel reageerde woedend en met luide kreten sprongen ze tegen het rammelende hekken. Speeksel droop uit hun bekken. Eén en ander vloog door de lucht.. Eentje stak uitdagend zijn bekken naar voor en wreef uitnodigend met grote ronddraaiende bewegingen over zijn geslachtsdeel. Het gejoel in de andere groep zwol aan. Een wijfje draaide met haar kont rond het alfa mannetje als wou ze hem afleiden. Hij reageerde briesend, dreigde met woeste blik. Zij trok zich geschrokken terug..

Na een tijdje was de autocar leeg zat gans de roedel in de kooi. De rustige exemplaren kropen naar achter, hoog in de tribune, terwijl de woeste jonge dieren zich krijsend naar voren wierpen toen de tweeëntwintig spelers het veld op liepen. Even later floot de scheidsrechter de wedstrijd op gang.

19:20 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-05-12

Eendenboel

 

eend.jpgAls kind nam mijn moeder me vaak mee wandelen in het stadspark. We gingen eendjes voeren, iets waarvoor vandaag de dag, ouwe vrouwtjes nog net niet geëxecuteerd worden. Op een dag zag ik twee mannetjeseenden, ook wel woerden genoemd, een vrouwtjeseend aanranden. Het leek er op dat ze het vrouwtje probeerden te verzuipen. Twee tegen één betekende een aanslag tegen mijn jeugdig rechtvaardigheidsgevoel en ik besloot de woerden aan te vallen. Deze vlogen op waarop het vrouwtjeseend volgde, maar wat schetste mijn verbazing? De vrouwtjeseend begon een soort van café-au-laitkleurige, geleiachtige substantie te lekken tijdens het opvliegen. Het beest was aan het schijten! De blubber spatte open op het mooie jasje. Stank voor dank was hier wel erg toepasselijk.

Later, in mijn pubertijd, toen met de opkomst van de Chinese restaurants in onze contreien het aantal eenden dat een geglaceerd einde toebedeeld kreeg, spectaculair steeg, groeide bij mij een sterke sympathie voor dit gevleugelde dier, het uitsterven nabij. Midden een identiteitscrisis startte ik een actieclub: red de eend. Doelstelling: het behoud van de eend in al zijn facetten. Ik vond de eend sterk onderbelicht in onze samenleving en gerust wat meer aandacht mocht krijgen in de media. Ik gooide kraaienpoten op de weg rond de vijver en stopte kauwgom in het sleutelgat van het Chinees restaurant om de hoek. Op de keerzijde van restanten behangpapier tekende ik red-de-eend-affiches met viltstiften en in de plaatselijke bakkerij mocht ik een plastiek badeend plaatsen waar ik een gleuf had in gesneden. Het maximale bedrag die mijn spaareend ooit heeft opgebracht bedroeg 17,25 toenmalige Belgische franken. Ik kende de pastoor goed en voor dat luttele bedrag was deze bereid een mis op te dragen aan alle eenden die dat jaar de overkant van de straat niet haalden en eindigden als een platte vormloze zwarte pannenkoek van de straatstenen gepikt door de kraaien en de eksters.

Ik geef toe, ik heb toen de kat van het Chinees restaurant vergiftigd. Het spleetoogkrapuul vrat zich dik met jonge eendjes. De Chinees zelf liet een week later de geest. Of hij had van het vergiftigd kattevoer gegeten, of hij had zijn dooie kat opgevreten. In paniek gooide ik heel mijn eendenboetiek in de vuilbak. Zo kwam er een bruusk einde aan mijn groen engagement. Sedert die dag bleef mijn interesse voor de eendenwereld beperkt tot de tekenfilms van Donald Duck.

Enkele weken terug kruisten ze terug mijn pad. We kregen er twee in de tuin, een koppel. Knus en idyllisch, dobberend op onze vijver. Eén nadeel, die beesten schijten de boel onder. Dus heb ik ze vriendelijk en met aandrang verzocht mijn erf te verlaten. Ze leken het eerst niet goed te begrijpen maar na een paar doortastende handelingen die ik hier niet ga vernoemen teneinde gaia niet wakker te maken, vlogen ze toch op. Ik kon nog net wegduiken en de café-au-laitkleurige, geleiachtige substantie ontwijken die de vrouwtjeseend tijdens het opvliegen in mijn richting lanceerde.

 

08:47 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-04-12

Jarretellen en geloof in god

boerka 2.jpg 

Ooit  was lingerie een vies woord. Ooit was er de tijd dat beha’s en jarretellen  gedoemd waren tot een onzichtbaar bestaan onder dikke lagen kuise kleding. Met ijzeren baleinen en driedubbel gestikte lappen van katoen of canvas werden de borsten uit de greep van de zwaartekracht gehouden. Het ritueel van het aantrekken van de vale, vleeskleurige nylon kousen had iets magisch. Ik herinner me als kind, mijn moeder die haar rok opschortte, ging zitten en haar nylons pakte. Die werden opgerold tot synthetische donuts. Vervolgens stak ze zorgvuldig haar tenen in de voet van de kous. Ze rolde langzaam en met behagen de kous langs haar been omhoog tot aan het wit van haar dijen. Ze zocht en vond de open platte stukjes metaal van haar jarretel, legde die tegen het nylon en drukte er een rubberen verdikking doorheen. Vooral bij het stukje dat uiteindelijk ergens achter haar dij verdween, maakte ze sierlijke bewegingen. Daarna controleerde ze de gladheid en spanning van het glanzende nylon, draaide nog even en schoof tenslotte tevreden haar rok omlaag.

 

Ik vind de jarretel één van de meest opwindende attributen die ooit op onze aardkloot werd uitgevonden. Mijn bewondering dient enigszins genuanceerd. Gedrappeerd rond de behaarde benen van geile travestiet doet het mij niks en het indertijd geflodder rond de magere, melkwitte benen van mijn buurvrouw Palmire zaliger, die met de sierlijkheid van een manke berggeit op en van haar fiets sprong, had enkel invloed op mijn lachspieren.

 

Haar man, Oscar, ook zaliger,  was een hevig bewonderaar van de jarretel. Hij was de gelukkige en benijdenswaardige bezitter van een verzameling softerotische foto’s van dames met visnetbeha’s, netkousen en jarretellen, die hij bewaarde in een vergeelde schoendoos diep verscholen tussen de gebinten van de hooizolder. Uitgerekend dezelfde hooizolder waar Oscar als jonge adonis, jarenlang de degelijkheid en de deugdelijkheid van de jarretellen van zijn Palmire heeft uitgeprobeerd. De dag dat Palmire haar jarretellen inruilde voor pantys was een zwarte dag in de erotische analen van Oscar. Hij vloekte en sakkerde toen zijn prille nazaten hun doel volledig mistten en roemloos ten onder gingen, gestikt in de fijne mazen van het nylon. Toen Palmire pertinent weigerde haar tot de draad versleten en met paperclips bijeengehouden jarretellengordel terug in gebruik te nemen, besloot Oscar niet langer van haar diensten gebruik te maken en zich te wenden tot de dametjes van plezier.

 

Zijn eerste en tevens laatste bezoek aan een lustoord, eindigde in mineur bij een vouw van een jaar of zestig, gezicht als een geit die dringend moet ontwormd worden, met veloverschot onder de armen, veloverschot aan haar buik, veloverschot aan haar heupen, een zitvlak drie maal zo breed als haar schouders, vaalgrijze huidskleur, overdosis schmink. Maar ze doeg leren botjes, jarretelles en een kort leren rokje. Toen ze weigerde haar jarretellen aan te houden is Oscar er kwaad weggelopen echter niet zonder een visitekaartje met foto van het gedrocht mee te gritsen. Deze foto betekende de start van zijn verzameling en ook van een nieuw leven, teruggetrokken op zijn hooizolder.

 

Op zekere dag zei ik hem al lachend dat ik als schrijver met een beetje gezonde fantasie – sommigen zullen het hebben over perverse fantasie -  maar al te graag Kim Clijsters en Venus Williams het terrein zou laten opdraven in jarretellen en op hoge hakken met een gegarandeerde stijging van de kijkcijfers tot gevolg. Er volgde een lange stilte, verzonken gedachten en tenslotte een brede glimlach. Hij nam me mee naar zijn hooizolder en toonde me fier als een gieter zijn verzameling glitter en glamour anno jaren zeventig en tachtig. Hij glunderde bij zijn paradepaardjes, Brigitte  Bardot en Sofia Loren.

 

De dag daarop gaf ik hem een poster van een Moslima, gekleed in niqaab. Ze poseerde voor een helblauwe achtergrond. Eén genaaldhakte voet troonde op de zitting van een driepootkrukje. Een split in de zijkant van de boerka liep van de grond, langs haar knie, over haar dij om te eindigen, hoog op haar heupbeen. Zwarte netkousen werden met jarretelles opgehouden. Tussen de kous en een lichtblauw kanten broekje, waarvan net een glimp zichtbaar was, zag je een stukje bloot been. Prachtig roze.  Een paar prachtige groene amandelogen keken ons verleidelijk aan via een smal venstertje in de hoofddoek. Oscar was sprakeloos. Het zweet parelde op zijn gegroefde voorhoofd. Met vier verroeste duimspijkers bevestigde hij de poster aan enkele houten balken van zijn hooizolder.

 

Alsof een vrouw niet meer is dan een lijf. Nee, maar dat lijf is toevallig wel voor mannen het mooist denkbare. Erotiek is een semi-religeuze ervaring. Ik geloof niet in god, maar als ik een mooie vrouw ontmoet twijfel ik wel eens.

 

16:25 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |