02-06-12

Tiny als burgemeester van Molenbeek

niqab e.jpgMijn twee zussen hadden in hun kinderjaren een ganse verzameling Tiny boeken. Ik geef toe, ik bladerde ook wel eens in die boekjes. Tiny was simplistisch perfect, puur ongerept, het schoonheidsideaal avant la lettre. Bij Tiny verliep alles zo vlekkeloos, niks pollutie, alles geurt heerlijk, niks stinkt. Marlier en Delahaye ontwierpen een ideaal van rust, schoonheid en harmonie. Over de doden geen kwaad maar ik stel me toch wat vragen rond de drieëndertig slipjes en prille venusheuveltjes die Marlier neerzette in 'Tiny op ballet'.

Tiny was indertijd een paar jaartjes ouder dan ik en velen vragen zich waarschijnlijk af wat er van haar geworden is. Marlier en Delahaye deden verwoede pogingen om Tiny jong te houden maar de werkelijkheid lag anders.

Toen ze zestien was, werd ze een aantal keren betrapt bij een winkeldiefstal. Meestal kwam ze er van af met een vermaning maar toen ze op een dag de bijgeroepen agenten tegen de ballen trapte en de wang van de winkeldetective open haalde, werd ze voor de jeugdrechter gebracht. Toen ze bovendien ook nog deze eerbiedwaardige en eminente dame uitschold voor vuil hoer, belandde ze in een jeugdinstelling – zie het boek ‘Tiny voor de jeugdrechter’.

Uiteindelijk kwam ze in Amsterdam terecht waar ze verslaafd raakte aan de heroine en in de prostitutie terecht kwam – zie ‘Tiny als junkiehoertje’. Nadat ze haar dealer een hak zette, vluchtte ze naar Brussel waar ze onderdook tussen de daklozen aan het noordstation. Kenneth, een aan de alcohol verslaafde BOBer haalde haar er uit de goot. De flik in kwestie liet zijn vrouw en kind in de steek en begon een relatie met Tiny. Ze leefden een tijdje van de liefde en oudbakken pistolets op een armtierig, groezelig zolderkamertje dat uitkeek op de sporen van het goederenstation. Toen Kenneth haar liet opdraaien als free lance undercover in een erg dubieus dossier waar hij zelf tot over zijn oren in de stront zat, werd Tiny verkracht door twee Albanezen en een Tjetsjeen. Kenneth werd drie dagen later teruggevonden in een afvalcontainer nabij het slachthuis van Anderlecht. Het was in de zomer en het duurde nog een weekje voor men er achter kwam aan wie het door maden doorgraafde lijk ooit had toebehoord. Tiny koos uiteindelijk voor de Nicolai Michail, de Tjetsjeen, alhoewel het kind dat ze kreeg even goed van een Albanees kon geweest zijn.

Toen Nicolai Michail – Tiny noemde hem Nico – betrokken raakte bij een mislukte overval op een geldtransport waarbij twee koeriers gedood werden, vluchtten zij naar zijn thuisland. Ze woonden er een tijdje in Grosny – zie ‘Tiny in Tjetjenië’ - bij zijn oude moeder en blinde vader op een tweekamerappartementje in een huurkazerne. Het feit dat de ouwe blind was belette hem niet geregeld met zijn vieze poten aan Tiny te zitten die niks durfde te zeggen. Nico was moslim en Tiny bekeerde zich tot de Islam – zie ‘Tiny wordt moslima’. Nicolai Michail zoop meer vodka dan hem lief was en toen hij op een dag ging koorddansen op de balustrade van hun balkon, tien hoog, werd Tiny weduwe. Daags na de begrafenis van Nico kneep ze haar schoonvader de keel toe en vluchtte ze naar Azerbaijan, stak ze de Kaspische zee over naar Turkmenistan en reide verder naar Afhanistan waar ze uiteindelijk terecht kwam in een Al Qaida trainingskamp.

Naar het schijnt heeft er Osama Bin Laden ontmoet maar dat is nooit officieel bevestigd geweest. Toen ze mislukte in haar examen zelfmoordterrorist werd ze op het eerste, het beste vliegtuig Europa gezet en kwam uiteindelijk terug in Brussel terecht waar ze onderdook in Molenbeek onder de naam Stéphanie D. Ze hield zich een tijdje rustig. Toen ze een paar dagen geleden haar nieuwe nikab wou tonen aan een paar vriendinnen moslima’s gingen de poppen aan het dansen. Ze werd ei zo na gestenigd door een handvol flikken omdat ze weigerde haar lichaam te tonen aan deze ongelovige honden.  Ze mepte drie dienaren van de duivel het ziekenhuis in, maar moest uiteindelijk zelf het onderspit delven. Tijdens een persconferentie daags na de feiten liet ze weten zich kandidaat te zullen stellen voor de volgende gemeenteraadsverkiezingen. Het scenario voor het volgende boek ligt klaar: ‘Tiny als burgemeester van Molenbeek’.

 

13:24 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-05-12

een chimpansee gebruikt geen tandenstokers

tandenstoker.jpg

Niks is lastiger dan een flink stuk t bones tussen je tanden en je hebt net gisteren je vingernagels geknipt. Hopeloos gepeuter. Ik wenkte de serveerster. Ze begreep mijn probleem en kwam even later aansloffen met een doosje tandenstokers. Haar net iets te strakke stretchbroek in tijgermotief spande zich om haar net iets te dikke benen.
“Je zou beter flossen”, zei Helga, “tandenstokers maken krassen.”
“Weet ik,” antwoordde ik terwijl ik het stuk vlees van tussen mijn tanden prutste.
Ik gooide de tandenstoker achteloos in mijn bord.
“Wist je dat de Neanderthalers reeds tandenstokers gebruikten?” vroeg ik.
Helga keek me onverschillig aan.
“Hoe weet je dat?” vroeg ze.
“Wetenschappelijk bewezen. In Tanzania, in de Olduvaikloof, heeft men een kies gevonden van één of andere Homo Etcetera. Op de zijkant van de tand zaten microscopische krassen die op geen enkele manier door kauwen kunnen zijn veroorzaakt. Wel door herhaald peuteren met een twijgje waaraan nog zandkorrels hingen. Het zand maakte de krassen,” antwoordde ik.
“Waarom vertel je dat?” vroeg Helga alsof ze het in Keulen hoorde donderen.
“Zo maar, omdat ik dergelijke onderzoeken onnozel vind.”
Ik keek naar de  kont van de serveerster die langs onze tafel liep. Helga volgde mijn blik.
“Bij mensapen zoals chimpansees zijn ze nog nooit aangetroffen,” ging ik verder.
“Wat aangetroffen?” vroeg Helga terwijl ze onder tafel tegen mijn voet trapte.
“Aauw …krassen op de tanden,” antwoordde ik met een pijnlijke grimas
“Ja en?” Helga haalde haar schouders op.
“Dat betekent dat chimpansees geen tandenstokers gebruiken,” zei ik op ernstige toon.
Helga zuchtte.
“Indien Darwin dat had geweten,” zei ze op meewarige toon.
Ze dronk haar wijnglas leeg, stond op en liep naar het toilet.


16:48 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-05-12

Gezocht: defibrillator voor gebroken harten

defibillator.jpgEen falend hart masseren moet met een snelheid van zowat honderd stoten per minuut. Dus dat is flink doorduwen. Je moet je kop er bijhouden. En tellen, van je één en twee, drie en vier, op het ritme van ‘stayin alive’ van de Bee Gees. Hop. hop, ‘ah, ha, ha, ha, stayin alive, hop. Honderd en drie beats per minuut, ideaal. Naar het schijnt populairder dan één, twee, drie, vier, hoedje van papier bij het medisch personeel. Met een beetje geluk heeft de patiënt zijn tanden gepoetst, want tussen door moet er ook nog wat lucht ingeblazen worden. Gelukkig zijn er vandaag de dag de defibrillators.

De defibrillator is op zich een heel bijzonder toestel dat in fracties van seconden beslist over leven en dood, erop of eronder. Erop, oef, enkel een paar verbrande tepels en als het slecht gaat wat gekneusde ribben. Eronder, pech en rest er enkel nog het witte laken.

Op televisie zie je de arts of verpleger twee strijkijzers pakken en roepen dat iedereen rond het bed de ruimte moet vrijmaken. Vervolgens worden die dingen op de borst van de patiënt geplaatst die het volgende moment omhoog wipt om dan als een slappe vod terug te vallen, meestal gevolgd door een langegrekte biiiiieeeeeep. Als hij geluk heeft dan komt er een aarzelend biep biep biep op gang, net niet gevolgd door een applaus van de omstaanders.

Je ziet ze meer en meer in het straatbeeld verschijnen maar let wel, ze zijn volstrekt nutteloos bij een gebroken hart. In de gebroken-harten-kliniek hangt er wel eentje aan de muur. Ernaast een handgeschreven briefje: werkloos

20:06 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |