15-06-12

Een vrouw met een boerka uit Gent

niqab c.jpg

 

 

 

Een vrouw met een boerka uit Gent,
raakte aan haar kleed maar niet gewend.
“Toch vind ik het helemaal,
zelfs meer dan ideaal,”
zei haar vent, heel content.

12:32 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-06-12

Rottweiler of Chihuahua

chihuahua.jpgIk zat vorige zomer lekker in het zonnetje te genieten op een terrasje aan zee. Aan het tafeltje naast mij zaten twee dames van zekere leeftijd, ontegensprekelijk tweelingen. Ze droegen beiden hetzelfde paarse kleedje, hetzelfde fluo gele jasje. Beiden droegen hetzelfde piepkleine leesbrilletje met roze montuur. Opvallend was bovendien dat beiden naast zich een poppenwagen hadden staan. Dit wekte uiteraard mijn nieuwsgierigheid. De dames waren naar mijn bescheiden mening immers ver de leeftijd voorbij dat ze nog met poppen zouden spelen. Lang hoefde ik niet te wachten. Eén van hen boog zich over de wagen, murmelde enkele liefkozingen daar verscheen het kopje van een piepklein hondje. De dame in kwestie viste het ding uit de wagen en plaatste het op haar schoot. Dit was blijkbaar het sein voor haar zuster om hetzelfde te doen. Ik kon een glimlach niet onderdrukken. In feite zou er moeten een afzonderlijke benaming bestaan voor diertjes zoals deze. Ze ‘hond’ noemen is in feite een belediging voor het ras. Beide droegen een jasje. Ja , je raadt het al een fluo gele jasje en van beiden zat het hoofdhaar samengebonden met een roze strik. De dame die het dichtst bij me zat merkte mijn belangstelling en zei: “Chihuahua.”
Ik mompelde iets in de aard van “ah, ja”. Ik was niet erg vertrouwd met hondenmerken.
“Paris Hilton heeft er ook zo eentje,” ging de vrouw verder.
“Oh, ja,” zei ik nogmaals.
“Fifi, ze heet Fifi,” zei de dame.
“De mijne heet Loulou,” ging haar zuster verder.
Fifi en Loulou. Natuurlijk. Andere namen voor zulke murmels bestaan er niet. Je kunt zo’n ding moeilijk Loebas of Tarzan gaan noemen.
De dienster bracht een leeg kommetje dat ze naast het tafeltje van de dames op de grond zette. Eén van hen goot een half flesje Vittel water in het kommetje.
“Ze hebben een gevoelige spijsvertering en verdragen geen kraantjeswater.”
Fifi en Loulou werden op de grond gezet. Eén van hen rende naar me toe en beet me venijnig in de kuit. Ik schrok uiteraard en riep: “Au, mevrouw uw hond bijt.”
“Natuurlijk bijt zij”, reageerde de dame, “ze bijt altijd naar mannen.”
Ik schopte het ding van me af dat keffend terug naar zijn baasje liep.
“Ze bijt alle mannen die ze tegen komt”, herhaalde de vrouw, “want ze haat mannen.”
Honden lijken op hun baasje, wordt wel eens gezegd maar dat was het toppunt. Ik wreef over mijn pijnlijke been.
“U moet zo niet verontwaardigd kijken, mijnheer. Wees blij dat ze geen Rottweiler is. Dan had u andere gepiept.”
Ze draaide zich om. Ik was sprakeloos.

 

06:21 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-06-12

of hoe ze Allah te kakken zetten met hun hoofddoek

trein met vertraging.jpgEén of andere theorie met een wetenschappelijk laagje dat er door de minste wind afgeblazen wordt, verkondigt dat de wereld en al wat erop rondloopt, wel moet gemaakt zijn door een of ander intelligent wezen. Men heeft besloten om dit intelligent wezen God te noemen. Ik kon hem natuurlijk even goed Allah of Boedha noemen maar gezien mijn roots zich overwegend situeren in de katholieke regionen, verkies ik God als eerste te vernoemen. Hoe dan ook en wie dan ook, anderen hebben daar een hoop poespas rond gecreëerd. Godsdiensten hebben de neiging om het rationele een hak te zetten. Gezond verstand lijkt niet te passen in het opgehangen plaatje. Wetenschappelijke zekerheden worden van tafel geveegd. In de praktijk betekent het dat Jezus de schapen telt en Mohammed ze slacht. Anderzijds echt wonderbaarlijk hoe mensen er in slagen om hun godsdienst een hak te zetten en een koekje van eigen deeg te bezorgen. Ook al gemerkt hoe ze hun Allah te kakken zetten met hun hoofddoek?

Een tijd terug sta ik op het perron. Mijn trein naar Brussel vertrekt zo dadelijk en zoals gewoonlijk met vertraging. Voor mij staat een geblondeerde jonge vrouw, duidelijke Oostbloktype, stevige kont gewurmd in een nauwe broek met weinig geheimen. Een hoofddoek bedekt grotendeels maar toch niet helemaal haar geblondeerde wulpse kapsel.

Ze stapt, sierlijk draaiend met haar achterste, de trein op, om vervolgens, éénmaal op het platform, schaamteloos het slecht zittend touwtje van haar string uit haar bilnaad te peuteren, dwars door de strakke stof van haar broek heen. Het blijkt geen gemakkelijke opgave, afgaand op de grimassen die ze hierbij trekt. Ze huppelt wat van de ene voet op de andere. Mijn westerse perverse gedachten slaan op hol bij het zien van deze moeltoekoeltoerele verrijking Een wauwelend oud wijf met snor en een wrat op de bovenlip, van kop tot teen gedrapeerd in een paars tapijt met oranje stippen, kijkt toe. Haar platte afgesleten ballerina’s zorgden ervoor dat ik even voordien eerst haar voeten de hoek om zag komen. Daarna pas de rest. Zij sabbelt zenuwachtig op de uiteinden van haar sjaal en begint luid te kwetteren als een gecastreerde merel als ze merkt dat mijn verdorven westerse ogen de jonge vrouw uitkleden die naar alle waarschijnlijkheid haar dochter is.

Ze loopt de quasi lege wagon in, op de voet gevolgd door haar waggelende moeder. Dochter gooit zich nonchalant op een vrije bank in de hoek tegen het raam, kruist haar lange benen en laat haar voet nonchalant balanceren. Moeder neemt plaats tegenover haar. Ik plaats me aan de andere kant van de middengang.

Dochter kijkt vluchtig in mijn richting en begint op ogenschijnlijk onverschillige manier haar hoofddoek los te wikkelen. Na enkele ogenblikken verschijnt haar weelderige blonde haardos die ze met wat hoofdgeschud in een speelse plooi gooit. Moeder is in alle staten, kijkt afwisselend naar mij en naar haar overspelige dochter en kwettert onophoudelijk op duidelijk verwijtende toon. Dochter trekt zich duidelijk weinig aan van moeders gekwebbel en werkt haar make-up wat bij in een miniscuul spiegeltje.

 

Ja, mijnheer Allah, ik weet wel wat je bedoelde met “zeg tegen de gelovige vrouwen, dat zij hun ogen neerslaan en hun kuisheid bewaken, en hun sieraad niet tonen, behalve wat daarvan zichtbaar is. En zij moeten hun sluiers over hun boezems dragen en hun schoonheid niet openlijk tonen, behalve aan hun echtgenoten, of hun vaders, of de vaders van hun echtgenoten, of hun zonen, of de zonen van hun echtgenoten, of hun broeders, of de zonen van hun broeders, of de zonen van hun zusters, of hun vrouwen, of hun slavinnen waarover zij beschikken, of mannelijke helpers die geen begeerte meer hebben, of de kinderen die nog niet op de 'Aurat' van vrouwen letten." Ik behoor voor zover ik weet niet tot één van voorgaande categorieën maar weet die juffrouw dat wel?

 

09:21 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |