29-02-12

Interview met Bacchus, hij die zijn volk leerde wijn maken

bacchus2.jpg

 

 

 

 

 

Ik had afgesproken met hem aan de bar in hotel Antigone in Antwerpen, het enige hotel aan de oevers van de Schelde. Zijn schip meerde aan, met meer dan twee uren vertraging.
“Ik weet het. Ik ben te laat, sorry. Staking van de loodsen. Ik had ook wat problemen met mijn bemanning. Lastig man. Ik heb er een paar aan de mast moeten binden. Maar problemen zijn er om opgelost te worden. Vraagt u maar. Wat zegt u? Dat ik een vrouwenzot ben. 't Ja, men zegt zo veel. Mensen zijn achterbaks, mensen roddelen. Je hebt geen idee wat ze allemaal vertellen. Aan dat spelletje doen wij goden niet mee. Wij zijn recht voor de raap.
Akkoord, soms een leugentje om bestwil. Ja, het is juist dat ik Ariadne vond op het strand op Naxos. Ik was er met vakantie en wandelde langs het strand. Daar vond ik haar. Ze lag er hulpeloos, ontredderd, één hoopje ellende. In de steek gelaten door haren Theseus. Wat moest ik doen? Haar achterlaten? En ja, ik werd verliefd op haar. Cupido deed een duit in het zakje. Een pijl in mijn kont van die kleine niksnut en ik had het zitten. Het was liefde op het eerste gezicht en we zijn getrouwd. Dus kom niet vertellen dat we in zonde leefden. De appel valt niet ver van de boom zeg je. Misschien. Mijn vader is beroemd. Je kent hem wel: Zeus. Ik geef toe, ik ben het resultaat van een slippertje. Hij stak het niet onder stoelen of banken dat hij een affaire had met Semele, mijn moeder. Hij heeft haar in brand gestoken zegt u. Klopt, maar dat was een ongelukje. Daar zat Hera mijn stiefmoeder achter, stom jaloers wijf. Dat ik een alcoholieker ben is ook ferm overdreven. Roddels, weeral roddels. Wat zegt u? Foto’s van mij met een wijnkruik op internet. Weet ik niks van. Ze vertellen wel dat er ene was die er ooit in geslaagd om van water wijn te maken. Niks van geloven. Dikke zever en ik kan het weten. Die vent heeft mijn trucje gepikt, niet meer en niet minder. Ik zal een keer vertellen hoe het gegaan is. Wij, goden, houden van een goed feestje. Een keer goed uit de bol gaan. Zuipen en kruipen. En ik zorgde voor de drank. Wijn maken is mijn specialiteit. Door toeval had ik ontdekt dat je van druiven wijn kon maken. Die wetenschap heb ik niet voor mezelf gehouden. Overal ter wereld liet ik de mensen kennis maken met de druif en leerde hen van het sap wijn maken. Wilt u mij nu verontschuldigen. Ik wordt verwacht in Leuven. Privé feestje van de studentenclub de Bacchanten ter mijnen ere.” Bacchus stond op en verliet de bar.
"Ober, kan ik afrekenen?"
"Ja mijnheer, één fles Beaujolais nouveau en één koffie, dat is dan zevenentwintig euro." Ik betaalde.

05:37 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-02-12

Een tongpiercing of mag het iets meer zijn?

tongpiercing.jpgPiercings en tatoeages zitten in de lift. Tong, neus, oor, wenkbrauw, tepel, penis, eikel,vagina, clitoris. Allemaal moeten ze er aan geloven. Geen enkele plaats op de menselijke corpus is nog veilig. Maar waarom? Omdat het mooi of stoer staat, omdat het geil voelt of omdat je er gegarandeerd je ouders mee op stang kan jagen? Toen ik jong was, waren tatoeages en piercings iets voor zuipende matrozen, overjaarse rambo’s en vrijgevochten manwijven. De huidige opmars merken we vooral op jonge lijven. Tja, je onderscheiden van de grote grijze massa is een fenomeen van alle tijden. Uit nogal wat zogezegde wetenschappelijke studies naar al dat geprik en gesteek blijkt dat de jeugd van tegenwoordig ze vooral ziet als versiering. Over het esthetische kunnen we ongetwijfeld zonder problemen een uurtje discuteren. Laat ons niet te veel zeuren over mogelijkse neveneffecten: buitengewone roodheid, bloeding, jeuk, zwellingen, verandering van huidskleur. Dit zijn meestal maar simpele tekenen van overgevoeligheid of allergische reacties. Niks om je zorgen over te maken. Geef toe, een etterende piercing staat toch leuk op een feestje. Wat gezegd van mensen die menen hun intieme delen te moeten laten versieren met een ringetje of een bolletje. Vergeet niet dat daar dan wat scheerwerk aan te pas moet komen, want anders zie je ding amper zitten natuurlijk.

Vandaag de dag zijn er steeds minder mensen die zonder heftig gepiep door de metaaldetector op de luchthaven kunnen lopen. Normaliter heb je dan weinig problemen met een tongpiercing. Even je schaamtegevoel aan de kant en je lap uitsteken. Als de piercing ergens in de onderste regionen zit wordt het een ander verhaal. De jeugd weet beter en er blijken nogal wat andere elementen een rol te spelen.

Zo’n zinnenprikkelende tongpiercing zou het seksleven die extra dimensie geven waar menig sterveling dringend aan toe is. Nu we toch over seksleven bezig zijn: een bolleke tegen een bolleke lijkt me geen probleem. Een bolleke tegen een ringetje, dat is naar mijn bescheiden mening toch om pijnlijke problemen vragen? Of zie ik het verkeerd? Met zo één kleine bolletje in het midden van de tong, daar kan ik nog mee leven. Vloeibaar voedsel en tijdelijk een dikke tong, het zal mij worst wezen. Echter, zo’n wat ze in vaktermen noemen 'multiple centre-tongue piercing', waar een halve hamburger blijft aan hangen, kan niet op mijn sympathie rekenen.

Piercings zijn niks nieuw en raar dat vandaag de dag zo’n dingetje in je vagina of op je penis de driften zou opwekken daar waar vroeger piercings door de voorhuid van de penis of door de binnenste en buitenste schaamlippen van een vrouw, eenvoudige en doeltreffende methoden waren om vreemd gaan te voorkomen. t'Is hoe je bekijkt. Tijden veranderen, zeden blijkbaar niet.

 

16:25 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-02-12

op een bedje van brandend maagzuur

Cojones.jpgKlinkt de uitspraak “wat hebben we geleerd vandaag?” u bekend in de oren? Tegenwoordig kan je je tv niet meer aanzetten of er is wel één of ander kookprogramma bezig. Het lijkt of vandaag de dag de helft van het land behoefte heeft om met kookpotten te rammelen en daarbij visuele steun nodig heeft van één of andere keukengoeroe. Kookboeken vliegen de deur uit. Koks worden beroemdheden of proberen het althans te worden.

Kookprogramma’s zijn in. Uitgebluste acteurs gaan op zoek naar Michelinsterren. Zangcarrières ruimen plaats voor kookcarrières. Leslzy-Ann Poppe die uitlegt hoe voeding je schoonheid kan beïnvloeden... Hallo? De culinaire wereld kent duidelijk geen schaamtegevoel meer. Kent u ook die programma’s waar een groepje vier of vijf idioten voor elkaar kookt en gans het land in hun keuken en slaapkamer laat kijken? Culinair voyeurisme noem ik dat. Om van te kotsen.

Het lijkt er op dat kookprogramma’s een nieuwe vorm van porno zijn geworden. Ik die dacht dat eten er was om ons te voeden heb het duidelijk verkeerd voor. Koken is geëvolueerd naar een zoektocht om het genotcentrum te prikkelen: op een bedje van dit, met een wolkje van dat. Culinaire hoogstandjes? Welke standjes zegt u? Kooktelevisie heeft één voordeel: het kan geen kwaad als je in slaap valt. Als je terug wakker wordt, heb je geen spannende ontknoping gemist,

Geef toe, sommige kookprogramma’s op zich zorgen tegenwoordig voor oprispingen. Een salade van batjauw en cassave met komro komro tapoe asing, cassavechips, gefrituurd brood en een dressing van tomaten met bosui. Als je steeds vreemdere recepten met de meest exotische ingrediënten in elkaar flanselt, dan kan het wel eens mis gaan. Ooit gehoord van ‘Animelles à la crème”? Waarschijnlijk niet. Het water loopt je misschien wel in de mond als je dit gerecht op de menukaart ziet staan. Ik garandeer u, als u ontdekt wat u uiteindelijk heeft binnen gespeeld, brandend maagzuur verzekerd.

13:19 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |