10-06-12

later als ik groot zal zijn

piano stemmen.jpgHerinnert u zich nog de periode in uw leven dat men u om de haverklap vroeg: “en wat wil jij graag worden als je groot zult zijn?” Ik vond dat zo’n onnozele vraag. Ten eerste: die vraag werd mij tot vervelens toe gesteld in een periode dat ik er van overtuigd was dat ik al groot was. Ten tweede: het kon mij op dat ogenblik nog geen zier schelen wat ik later zou worden. Stel dat ik dat ogenblik had geantwoord: “pianostemmer.” Denkt u dat er één iemand mij ernstig zou genomen hebben? Neen toch.

Pianostemmen is niks voor mij. Niet dat ik iets tegen piano’s heb. Als kind had ik een speelgoedpiano, zo’n  blauwgelakte mini vleugel op drie uitschroefbare pootjes. De eerste zes noten van Broeder Jacob is het enige dat het ding ooit geproduceert heeft. Geef toe, piano’s hebben wel wat. Vooral die grote zwarte glanzende vleugelpiano’s hebben iets sierlijk fascinerends. Als ze opgesteld staan in publieke ruimtes is er om de haverklap wel iemand die de klep opent en niet van de glimmende zwarte en witte toetsen kan blijven.

 

Pianostemmen is dus niks voor mij. Niet het feit dat ik mezelf te goed voel om de motten en de muizen onder de toetsen vandaan te halen. Op school behoorde ik tot het groepje dat enkel het refrein mocht meezingen wat ik dan deed met zo veel overgave dat het me de kwade blikken opleverde van de onderwijzer. Neen, gewoon het feit dat ik er zelfs niet in slaagde een do te onderscheiden van een si heeft er toe geleid dat ik op bepaald moment in mijn leven beslist heb om geen pianostemmer te worden. Om totaal andere redenen heb ik op prille leeftijd eveneens beslist om geen grafdelver, geen schoorsteenveger en ook geen olifantentemmer te worden.

 

09:02 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.