21-04-12

voetbaltrainers en koeienvlaaien

koeienvlaai.jpgMen zegt dat een voetcoach in een maatpak beter presteert dan een coach in een trainingspak. Want spelers zouden beter luisteren naar een stropdas langs de zijlijn. Spelers zouden de tactische inzichten van een trainer hoger inschatten als hij een deftig pak draagt. Beweren dat spelers beter zouden luisteren naar een maatpakfiguur lijkt mij regelrechte onzin. De stropdascoach straalt meer tactische kennis uit. Larie en apekool als je het mij vraagt.
Nochtans, je ziet ze meer en meer verschijnen in de dug-outs: maatpak om de heupen, lakschoentjes aan de voeten, dasje in de clubkleuren en ernstige blik waarvan men uit gaat dat ie respect afdwingt. Geen blijk van emoties behalve wanneer het scoren van een doelpunt het aantal nullen op de eigen bankrekening flink doet stijgen. Wat is er mis met het trainingspak? Waarom moeten ze nu zo nodig gaan paraderen als parvenu’s, weggelopen van de één of andere Italiaanse catwalk?
Als ik ze zo bezig zie moet ik soms denken aan Roger, een voetbaltrainer uit het dorp in mijn jeugdjaren. Hij woonde alleen, in een klein armtierig huisje aan de rand van het dorp. Hij was vrijgezel, had genoeg aan zijn kippen, zijn geiten en zijn voetbalploegje. Roger droeg geen maatpak. Roger had geen maatpak. Hij had enkel een trainingspak, zo’n loszittend slobberend ding met gaten aan de ellebogen en groene vegen op de knieën. God weet waar hij het pak vandaan had.
Roger had geen voetbalschoenen. Hij had enkel rubberen laarzen. Die kwamen hem goed van pas. We speelden op een terrein waar door de week de koeien op graasden. Het was Roger die de koeien van de weide haalde en het was Roger die met een oude verroeste schop de vlaaien van het veld verwijderde. Met zijn lange grijze baard leek hij eerder op Sinterklaas dan op een voetbalcoach. Roger zette de koffie en Roger stond achter de toog van de kantine.
Eén keer verscheen Roger met een wit hemd en een rode das op het veld. Het hemd was een paar maten te groot. Op de boorden van het hemd stond in zwarte letters eigenhandig geschreven: café Centrum, de naam van ons clublokaal. Ons ploegje bengelde veelal aan de staart van de rangschikking maar dat had niks te maken met de trainerscapaciteiten van Roger.

15:42 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.