12-03-12

Martha's fauteuil

 

Er verschijnt plots sneeuw op het beeldscherm van het televisietoestel. Marcel zucht.

“Stom kreng, dat is nu iedere keer hetzelfde, als het spannend wordt krijgt die zijn kuren,” sakkert hij.

“Ja pa, wat wil je, dat ding is zeker al twintig jaar oud,” reageert Sylvie, zijn dochter, zonder opkijken. Al haar aandacht gaat naar het lakken van haar vingernagels.

 “Oud, oud, twintig jaar is niet oud en wat mij betreft doet hij het nog goed, behalve, ’t ja, behalve af en toe een keer, zoals nu…,” reageert Marcel terwijl hij zich traag en zuchtend recht trekt uit zijn oude fauteuil. Hij steekt zijn voeten in zijn pantoffels en sloft langzaam naar het toestel. Hij geeft het ding een paar fikse tikken met de vlakke hand. Er verschijnt opnieuw beeld.

“Waarom koop je geen nieuwe, zo’n platte, zo’n flatscreen?” vraagt Sylvie.
“Platte screen, platte screen, ik moet geen platte screen, Sylvieke.”

Sylvie kijkt op. “Het is Sylvie pa, niet Sylvieke. Hoe dikwijls moet ik het nog zeggen?”

Marcel kijkt naar zijn dochter en denkt kakmadam. Rijk getrouwd en van haar leven nog geen klop gedaan. Hij kijkt naar zijn eigen verweerde handen. Hij sleept zich moeizaam terug naar zijn fauteuil en laat zich kreunend zakken in zijn oude zetel.

“Daarbij, voor jullie jongeren, als ’t een paar jaar oud is, is ’t versleten en vliegt het buiten, net als ik.”

“Begin weer niet opnieuw hé pa. We hebben het er tientallen keren over gehad. Je kunt hier niet alleen meer blijven.”

“Oké, ik nader de tachtig, in jouw ogen misschien wel oud maar niet versleten. Bijlange nog niet versleten. Knoopt dat maar goed in uw oortjes, Sylvie…ke.” Marcel legt overdreven de nadruk op de laatste lettergreep van haar naam.

Er verschijnen pretlichtjes in zijn ogen wanneer zijn blik afglijdt naar enkele beduimelde exemplaren van de Playboy helemaal onderaan de stapel kranten in het rekje naast hem. Hij laat zijn beide handen heen en weer glijden over de versleten stoffen leuningen van zijn fauteuil. Hij mijmert. Vroeger waren er twee zulke fauteuils, twee identieke bruine, stoffen fauteuils, één voor hem en één voor Martha, zijn vrouw. Eén links en één rechts van de open haard. Hij pinkt een traan weg. Hij denkt met heimwee aan zijn overleden vrouw.

“Mama’s fauteuil was toch ook niet oud en toch heb je hem laten weghalen,” zegt Marcel verwijtend.

“Maar pa toch, niet oud? Totaal tot op de draad versleten! De stof van de zitting was tot op de draad versleten. De rugleuning was verkleurd. De poten waren stuk gekrabt door de kat. Hij kraakte en piepte. En ja, ik heb hem laten weghalen door de kringwinkel.”

“Het was mama’s fauteuil en ik ben er zeker van dat ze het niet goed zou gevonden hebben dat je haar fauteuil zo maar hebt laten weghalen. Net als alle andere dingen van je moeder die je hebt laten verdwijnen nog voor ze goed en wel begraven was,” zegt hij verwijtend. Sylvie haalt haar schouders op en zwijgt. Die verwijten had ze tientallen keren naar haar hoofd geslingerd gekregen.

Marcel staat recht en loopt naar de achterdeur. Het zonnetje schijnt. Via het tuinpad loopt hij naar het kleine scheefgezakte schuurtje helemaal achteraan in de tuin. Hij neemt een verroeste sleutel van onder een bloempot en opent het deurtje dat piepend en krakend opendraait. Zijn ogen moeten even wennen aan de duisternis. Dan verschijnt een glimlach op zijn gezicht. In de hoek staat een oude bruine stoffen fauteuil. Hij sloft naar de tot op de draad versleten zetel met vergeelde rugleuning die kraakt en piept wanneer hij zich er in laat neerploffen.
“Twee euro heb ik er voor betaald in de kringwinkel Martha, twee euro,” mompelt Marcel. “Voor die prijs kon ik hem toch niet laten staan hé meiske."
Marcel kijkt zijdelings naar de scheurkalender aan de muur van het schuurtje. Twaalf maart. Nog acht dagen.

“Nog acht dagen en dan moet ik naar de home Martha. Maar de directeur van de home is akkoord, de twee fauteuils mogen mee.”

“Paaa, ik ben weg!”

Marcel hoort zijn dochter roepen vanuit de achterkeuken. Hij antwoordt niet. Hij laat zijn beide handen heen en weer glijden over de versleten stoffen armleuningen van de fauteuil en glimlacht.

 

20:07 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.