01-03-12

Schat waar liggen mijn balletschoenen?

pointes.jpg“Schat, heb jij mijn pointes ergens zien liggen?” roept Henk vanuit de slaapkamer.
“Ze liggen in de badkamer naast de douche!” antwoordt Anneke en zucht diep. Luid gestommel in de badkamer.
“Schat, ik vind mijn maillot niet!”
“Die ligt in de slaapkamer, links in de kleerkast.” Anneke zucht nogmals. Haar man heeft totaal geen orde. Volgende maand zijn ze vijftien jaar getrouwd en nog steeds laat hij alles overal rondslingeren. Al honderden keren heeft ze geprobeerd om het hem af te leren. Hopeloos. Gestommel in de slaapkamer.
“Neen Anneke, niet die blauwe, die roze!”
“Je roze is in de was. Draag vandaag maar eens je blauwe.”
“Er zal niks anders opzitten zeker,” reageert Henk met enige ontgoocheling in de stem. Iedereen vindt dat hij zo beeldig staat met het roze ding. Ook Els, zijn dochter, vindt dat.
De deurbel rinkelt.
“Schat, wil jij open doen? Dat zal Marcel zijn. Laat hem even binnen komen. Ik kom zo,” roept Henk naar zijn vrouw. Hij pakt nog vlug wat toiletspullen die hij in zijn sporttas steekt bij de pointes en de maillot. Hij rent de trap af naar beneden. Marcel staat in de gang te praten met Anneke.
“Ha, Marcel. Net op tijd zoals afgesproken. Gaan we dan maar?”
Henk geeft Anneke een vluchtige zoen en duwt Marcel in de richting van de voordeur.
“Ho ho ho, niet zo haastig, we hebben nog alle tijd” reageert Marcel. “En daarbij, heb je je spitzen wel bij?”
“Mijn spitzen?” reageert Henk verbaasd. “Neen, moet dat?”
“Tuurlijk. Dat heeft Chantal toch gezegd vorige week. Wel drie keren zei ze het. Mannen vergeet jullie spitzen niet volgende week, vergeet alsjeblieft jullie spitzen niet.”
Henk draait zich om en kijkt Anneke beteuterd aan.
“Anneke, weet jij mijn spitzen liggen?” vraagt hij aarzelend.
“In de garage, bij je loopschoenen,” antwoordt Anneke diep zuchtend. “Ik haal ze wel even.”
“Herinner jij je dan niet dat Chantal vorige week zei dat we vandaag de grand plié zouden oefenen en dat we daarvoor onze spitzen nodig hebben?" vraagt Marcel.
“t Ja, nu dat je het zegt,” antwoordt Henk.
“Hier je spitzen en laat ze niet in de kleedkamer liggen zoals vorige keer.” Anneke steekt de spitzen in Henks sporttas. Die geeft zijn vrouw nogmaals een zoen en duwt zijn vriend door de voordeur. Ze werpen hun tassen in de koffer van Marcels auto. Twee minuten later rijden ze op de autoweg.
“Grand plié. Ik kijk er naar uit. Dat met die demi plié van vorige week vond ik maar saai.” Henk verbreekt de stilte.
“Geef mij maar de petit allegro en de pas de deux. Die heb ik al goed onder de knie,” antwoordt Marcel.
“Ik hou mijn hart vast voor de grand écart,” zegt Marcel lachend.
“Daar zul jij het met je korte beentjes inderdaad moeilijk mee hebben,’ antwoordt Henk smalend.
Ze verliezen heel wat tijd op de autoweg door de avondspits. Een half uur later parkeert Marcel zijn auto op de parking van de sporthal. Ze rennen naar binnen en kleden zich vlug om. Henk wurmt zich in zijn maillot en huppelt vervolgens op zijn pointes de sportzaal in gevolgd door Marcel op blote voeten met zijn spitzen in de hand. Chantal staat in het midden van de zaal, kijkt ostentatief op haar uurwerk en vervolgens verwijtend naar het tweetal. Langs de muur staan enkele mannen in tutu giechelend toe te kijken.
Een luide bel doet iedereen opschrikken. Ook Henk verschiet en slaat wild om zich heen.
“Henk, het is tijd!” roept Anneke en duwt de wekker af. Ze geeft Henk een flinke por in de rug. Deze kijkt vluchtig op zijn uurwerk. Vijf voor acht. Hij wipt het bed uit.
“Verdorie, binnen vijf minuten staat Marcel hier. We hadden afgesproken om te gaan joggen,” roept Henk naar zijn vrouw terwijl hij naar de badkamer holt.
“Schat, weet jij mijn loopschoenen…” Luid gestommel en een flinke bonk.
“Auuuw, verdikke, wat liggen die balletschoenen van Els hier te doen in het midden van de gang?”

18:12 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.