17-02-12

de haan en de klarinet

De zon schijnt loodzwaar boven het oude Havana. Ik loop vanaf de Plaza Vieja een zijstraat in. Ik spring op wanneer een oldtimer Chevrolet plots luid toeterend de hoek om komt. De roestige bak scheurt rakelings langs me door. Even verder zit een oude man met gebogen rug op de drempel van een keurige kleine woning. Hij draagt een vaal verschoten hoedje. Enkele zweetdruppels parelen op zijn doorgroefde voorhoofd. Voor hem staat een grote tenen mand. Hij wenkt me. Ik doe aarzelend enkele stappen in zijn richting. Met zijn ene hand tilt hij de mand even op en met de andere grijpt hij onder het ding en haalt er vliegensvlug een kleurrijke haan van onder. Hij plaatst het dier op zijn knieën. Verweerde handen strelen door de prachtige pluimen van de haan. De oude man kijkt me aan en wijst met gekromde vinger naar het fototoestel dat ik in mijn hand houdt. Ik neem mijn toestel. Vliegensvlug plaatst de man het dier op zijn hoofd en poseert glimlachend voor de lens. Ik neem snel enkele foto’s.
Ik stop mijn toestel weg en geef hem enkele peso’s. De man steekt de haan opnieuw onder de mand. Op dat ogenblik merkt ik de klarinet die naast hem op drempel ligt. Ik probeer een gesprek aan te knopen, maar hij kijkt me onbegrijpend aan. Hij zegt enkele woorden die ik op mijn beurt niet versta. Ik wijs op de klarinet naast hem. Hij schudt het hoofd en kijkt weg. Schoorvoetend komt een jongetje dichter bij. Ik schat hem een jaar of tien. Het ventje heeft mooie zwarte haren en diepdonkere ogen. Hij zegt enkele woorden tegen de oude man en gaat naast hem op de drempel zitten . Hij grijpt een verweerde hand vast. De jongen spreekt wel Engels en de oude man blijkt zijn opa te zijn. Ik vraag hem of zijn opa voor ons op zijn klarinet wil spelen. Het jongetje wisselt enkele woorden met de man in het Spaans. De oude man schudt met het hoofd en ik merk dat zijn ogen vochtig zijn.
“Opa heeft reuma”, zegt het ventje, “vroeger speelde hij alle dagen in de Buena Vista Social Club, daar op de hoek van het plein. Hij was de beste en had heel veel succes. Maar …” Het ventje keek met medelijden naar de oude man die met betraande ogen wezenloos voor zich uit kijkt.
“Vraag hem dat hij toch nog eens probeert,” antwoord ik.
Het ventje prevelt enkele woorden. De oude man grijpt naar het instrument naast zich. Hij plaatst aarzelend de klarinet aan zijn lippen. Na enkele ogenblikken stilte weerklonken stotterend de eerste klanken van Chan Chan, één van de meest gekende Cubaanse songs. Verweerde kromme vingers bespelen haperend de toetsen van de klarinet. Het jongetje kijkt bewonderend en lacht. Het is de mooiste versie welke ik ooit van het liedje heb gehoord.

13:46 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning, Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.