03-07-11

de gsm van Marcel

De gsm van Marcel

 

Marcel laat zich wegzakken in zijn versleten fauteuil. Kim Clijsters slaat de bal in het net en kijkt onbegrijpend en ontgoocheld in het oog van de camera.  Marcel heeft inmiddels begrepen dat het weinig zin heeft nog dieper weg te zakken in de hoop iets meer op te vangen van Kims stevige dijen.

 

Marcel is niet erg blij met het geschenk van zijn dochter voor zijn zeventigste verjaardag. “Een gsm pa, dan kan je mij altijd bellen als er iets is.” Als er vroeger iets was, dan belde hij nooit naar zijn dochter, waarom zou hij dat nu wel moeten. Hij kan zijn problemen wel zelf oplossen. Daar heeft hij zijn dochter niet voor nodig.

 

‘Wat moet ik in godsnaam op mijn leeftijd nog met een gsm ? Kamiel had er ook één maar die heeft hij per ongeluk in het toilet laten vallen. Jef heeft de zijne verloren en Louis heeft zijn gsm verkocht aan een Marokkaan op de tram voor vijf euro. Madeleine, ja, die zou graag een gsm hebben. Ze loopt hele dagen rond met de afstandsbediening van haar TV tegen haar oor. Stapelzot dat mens. Die van André hebben ze terug moeten afpakken. Zijn zoons vonden het niet leuk dat hij hun erfenis vergooide aan telefoonspelletjes.”

 

Marcel was nog van uit de tijd dat gesprekken via doorgezakte kabels liepen, vastgehecht aan porseleinen potjes bovenaan scheefgezakte bruingeteerde palen. Hij was uit de tijd dat telefoons zwart waren en uit bakeliet vervaardigd. Ze hadden een kiesschijf waar je dikke vingertop wel eens in bleef  vast zitten. In zijn tijd rinkelden de telefoons. Nu maken ze muziek.

 

‘Iedereen heeft vandaag de dag een gsm,’ blijft zijn dochter haar geschenk verdedigen en duwt het toestel in zijn handen.

 

Marcel bekijkt het ding even met argusogen en legt het voor zich op de salontafel. Kim wint een rally en balt de vuist. Marcel geniet.

 

‘Je kunt er ook smsjes mee versturen, berichtjes en foto’s mee nemen.’

 

‘En dan zoals Louis overkwam zeker, uitgemaakt worden voor ouwe zak…’, reageert Marcel.

 

‘Hoe bedoel je ?’, vraagt zijn dochter. Kim slaat een ace. Marcel veert op.

 

‘Louis had laatst een berichtje gestuurd in de aard van ik ‘kom deze avond voor je poes’ naar zijn vriend Kamiel die op uitstap was naar Bobejaanland met de bond van de gepensioneerden. Louis heeft van die dikke vingers en het berichtje is terecht gekomen bij iemand anders die er niet mee kon lachen. Ik weet niet of het daardoor is dat hij zijn gsm verkocht heeft aan die Marokkaan. Ik heb ook dikke vingers.’

 

In beeld verschijnt de wiebelende boezem van Venus Williams die met een oerkreet de bal diep in de hoek speelt. Marcels ogen tintelen. Clijsters komt te laat. Game voor Venus.

 

‘Verdomme,’ mompelt Marcel tussen zijn tanden. Er volgen een pare saaie games. Marcel dommelt eventjes weg. Williams wint de eerste set. Het publiek applaudisseert. Clijsters ploft zich neer in haar plooizetel aan de rand van het court en kijkt dromerig voor zich uit. Het is haar dagje niet en ze voelt de bui hangen.

 

‘Je hoeft niet telkens het nummer in te tikken. Je kan je adressenboek gebruiken. Dan moet je alleen maar de lichtbalk over de namen te laten rollen en op de grote toets te drukken. Kijk, als je naar mij wil bellen dan klik je op Sylvie.’

 

Vanuit een handtas op de tafel klinkt even Lady Gaga. Sylvie verbreekt snel de verbinding. Lady Gaga zwijgt.

 

‘Toon eens,’ reageert Marcel plots erg geïnteresseerd. Hij neemt de gsm en overloopt de alfabetische lijst met namen. De lichtbalk stopt bij Kim. Met zijn  dikke duim duwt hij op de centrale toets en brengt het toestel aan zijn oor.

 

‘Het belt’, zegt hij met pretlichtjes in de ogen.

 

Op hetzelfde moment veegt Kim Clijsters  zich het zweet van haar voorhoofd met een sneeuwwitte grote handdoek. Plots rinkelt er een telefoon. Zo’n echt ouderwets telefoongerinkel komt duidelijk vanuit de grote sporttas naast Clijsters. Een cameraman neemt de tas in close up. Het wordt muisstil in het stadion. Kim kijkt verbaasd, legt de handdoek op de knieën en grijpt naast zich. Ze haalt een roze gsm uit de tas, kijkt even naar het schermpje, duwt op een knop en brengt het ding aan haar oor.

 

‘Marcel ?’, vraagt ze verbaasd.

 

Marcel glundert.

 

Juni 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

14:34 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Nice, very nice. Intrigerend. Een beetje mysterieus (ofwel heb ik iets gemist). Fictie? Een paar kleine typ-foutjes wel, maar daar gaat het niet om... Leuk en vlot leesbaar. X

Gepost door: els | 03-07-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.