14-06-11

warme lucht stijgt

Een mens stinkt uit de lichaamsopeningen. We kunnen er niet onderuit. De ene wat meer dan de andere, het ene moment wat meer dan het andere en veelal afhankelijk van eerdere activiteiten. Zelf heb je het soms niet in de gaten wat er uit je gaten komt. Je medemens des te meer. Neem nu die rondborstige Limburgse boerendochter met vettig haar in een staartje gebonden die gisteren voor me zat te stinken in het sportpaleis in Antwerpen. Marco Borsato zal het wel niet geroken hebben. Daarvoor zaten we te ver van het podium. Gelukkig voor hem. Dat mens had een lijfgeur om u tegen te zeggen. Kleffe kaas met een toetje sardines. Akkoord, warmte stijgt en we zaten helemaal bovenaan in de zaal, maar dat is nog geen reden om zo te stinken vind ik. Toen ze voluit armzwaaiend uit de bol ging op de tonen van ‘rood’ was het hek van de dam. Bij ‘wit licht’ ging het van kwaad naar erger en bij ‘dromen zijn bedrog’ was het helemaal niet meer te harden. Voor mij waren die momenten nog draagbaar want ik had voordien wat van Helga’s parfum aan mijn snor gesmeerd. Zelf had de dame er blijkbaar geen last van en haar vriendinnen blijkbaar ook niet. Misschien wel maar ze lieten in ieder geval niks blijken. Mijn buurvrouw had er ook last van. Niet dat we er één woord over hadden maar haar blikken spraken boekdelen. Al bij al mochten we ons nog gelukkig prijzen dat het bij die ene geur bleef want ik had de indruk dat ze naar het einde toe al een keer of drie klaar gekomen was. Het gebruik van een deodorant was haar blijkbaar ongekend of ze was in ieder geval dringend toe aan een ander merk. Ik hoop dat ze dit ooit leest en zichzelf herkent. Ik hoop dat ze op dat ogenblik uit pure schaamte het lef zal hebben om haar hoofd in een kartonnen doos te stoppen waarin al veertien dagen een halve kilo Hollandse kaas ligt te rotten samen met twee kabeljauwkoppen en een halve vergeten kerstkalkoen.

Neen er zijn leukere dingen dan je tijd te moeten doorbrengen bij iemand die zijn omgeving verpest met zijn zweetgeuren en er nota bene zelf niks van ruikt, althans dat wordt beweerd en zal ook wel zo zijn voortgaande op de complexloze ongeremdheid waarmee de dame in kwestie haar zweterige oksels etaleerde.

Als je achter zo een individu staat aan de kassa van een grootwarenhuis heb je nog de mogelijkheid om je te verplaatsen. Die mogelijkheid heb je doorgaans niet als zo’n reukpollueerder tegen je aan staat te drukken op een overvolle autobus of in een lift. Om van te kotsen.

Negers ruiken ook in grote mate onfris, vooral van die dikke negervrouwen met hun gedrapeerde vetrollen. Ik neem het hen niet kwalijk. Het maakt deel uit van hun cultuur en heeft in grote mate te maken met de rotzooi die ze vreten. De kans dat er één voor of naast je zit tijdens een optreden van Marco Borsato is relatief klein.

Ik begrijp dat voetballers na een belangrijke match truitjes wisselen. Wat ik niet begrijp is dat ze het ding aantrekken. Ik begrijp ook niet dat er mensen zijn die geld willen geven, veel geld zelfs, voor een lap stinkend zweet van een ander. Hoe bewaar je trouwens zo’n fetish ? Tussen de geurvreters ? Wat heb je er dan aan ? Kim Clijsters of Tom Boonen die liggen of hangen te stinken in je kleerkast.

Het deel van de hersenen dat geur behandelt, ligt net naast de delen verantwoordelijk voor geheugen en emoties. Dit is waarom onze herinneringen zo sterk in verband staan met geuren. Aldus de wetenschap. Dit zou betekenen dat bij iedere ontmoeting de volgende dagen met iemand met een lijfgeur, ik onbewust aan Marco Borsato zal moeten denken. De man heeft beter verdiend.

22 mei 2011






11:49 Gepost door Guido De Greef in Blog, Boeken, Ontspanning | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Herman Brusselmans zou nog iets verder gegaan zijn vermoed ik.:-) Maar ik begrijp je volkomen. Op onze werkstek hebben we dit ook meegemaakt en hebben ze de betrokkene( +125 kg) een persoonlijk bureeltje cadeau gedaan :-)

Gepost door: J-C | 14-06-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.